X
تبلیغات
دنيای زبان اسپانیایی - معرفی کشور ونزوئلا
بیایید درباره زبانی که 450 تا 500 میلیون نفر گویشور دارد, بیشتر بدانیم.

 نقشه ونزوئلا

برای دسترسی به نقشه بالا اینجا را کلیک کنید.

ونزوئلا

نام رسمی این کشور، جمهوری بولیواری ونزوئلا است. این کشور در شمال آمریکای جنوبی قرار دارد. پایتخت ونزوئلا شهر کاراکاس است که بر اساس اطلاعات موسسه ملی آمار ونزوئلا در سال 2007، جمعیت آن 3174034 نفر بوده است.

این کشور از شمال به دریای کارائیب، از شرق به گویان و اقیانوس اطلس؛ از غرب و جنوب غربی به کلمبیا و از جنوب شرقی به برزیل محدود می شود.

ونزوئلا دارای مساحتی بالغ بر 916445 کیلومتر مربع است، البته این کشور همواره بر سر  منطقه ای به نام گویان اسکیبا[1] با کشور گویان مناقشه داشته و آن را بخشی از خاک خود می داند، به ویژه پس از به قدرت رسیدن هوگو چاوس فریاس، این ادعاها از سوی ونزوئلا تشدید شده است.

 

وجه تسمیه ونزوئلا

در تاریخ نامگذاری ونزوئلا را به نقشه بردار معروف ایتالیایی، آمریکو وسپوچو[خانه های بومیان ساخته شده روی آب2] نسبت می دهند. در سال 1499 میلادی وی به همراه آلونسو د اوخدا[3]  عازم سفری دریایی می شود و به سواحل شمال غربی ونزوئلای امروزی ، یعنی به خلیج ماراکایبو[4] می رسد.

ملوان ها هنگام عبور از این مکان خانه های بومیان را دیدند که روی آب بنا شده و بر پایه هایی چوبی استوار بود. آن خانه ها وسپوچو را به یاد زادگاهش ونیز در ایتالیا انداخت و او نیز به یاد شهر ونیز که در زبان ایتالیایی ونتسیا نامیده می شود؛ آنجا را ونتسیولا[5] یا همان ونزوئلا نامید که به معنای ونیز کوچک است.

 

البته طبق نظری دیگر، نام این کشور برگرفته از نام قبیله ای بومی به نام بنزوئلا[6] است که در اطراف خلیج ماراکایبو ساکن بوده اند. البته درباره منشا نامگذاری این کشور، روی ماجرای آمریکو وسپوچو اتفاق نظر بیشتری وجود دارد.

 

تاریخ

 

دوران پیش از کشف آمریکا

طبق یافته های باستان شناسی، حضور انسان در این سرزمین به حدود 12000 سال پیش می رسد. قبیله های مختلف بومی از نواحی مختلف به این قسمت از آمریکای جنوبی رسیدند و مستقر شدند.

اقتصاد آن ها بر اساس معامله پایاپای بوده است و در میان کالاهای ارزشمند برای تمامی قبایل می توان به قهوه، شکر و کاکائو اشاره کرد.

میان این قبایل جنگ هایی در گرفت که سرانجام به برتری کاریب ها[7] انجامید، سپس تسلط ایشان بر تمامی سواحل گسترده شد و بعدها همین دریا به سبب حضور ایشان کاراییب نامیده شد.

 

کشف آمریکا توسط کریستف کلمب

در 2 آگست 1498 کریستف کلمب در سومین سفر خود به دلتای رود اورینوکو[8] رسید. اولین بار بود که اسپانیایی ها به خاک اصلی قاره آمریکا قدم می گذاشتند، زیرا تا پیش از آن تنها به جزایر دریای کاراییب رسیده بودند. کریستف کلمب که از دیدن شکوه و عظمت رودخانه اورینوکو و جنگل های انبوه و زیبای این سرزمین شگفت زده شده بود، در نامه ای به دربار اسپانیا آنجا را "سرزمین نعمت"[9] خواند، نامی که تا امروز پا بر جاست و تبدیل به لقب کشور ونزوئلا شده است.

سپس در 1499 آلونسو اوخدا به همراه آمریکو وسپوچو اولین سفر را برای شناختن این سرزمین انجام دادند.

اولین شهر ونزوئلا و به نوعی اولین شهر قاره آمریکا نوئبا کادیس[10] نام داشت که در حدود سال 1515 در جزیره کوباگوا بر پا شد.

هرچند به علت آب و هوای نامناسب این جزیره و طوفان های دریایی، این شهر چند سال بعد نابود و خالی از سکنه شد.

 

استقلال ونزوئلا

سیمون بولیوار[11] ، در چند دوره از حیات خود بر ضد استعمار اسپانیا مبارزه کرد، ولی اسپانیا همواره موفق می شد تا او را در نبردهای مختلف شکست دهد. هنگامی کسیمون بولیواره بولیوار موفق شد تا جمهوری اول را تشکیل دهد، به سبب فقدان نظم در سپاهیانش از اسپانیایی ها شکست خورد. او در دومین تلاش خویش برای ایجاد حکومت جمهوری و مستقل از اسپانیا نیز ناکام شد، زیرا دچار نابسامانی در اوضاع کشوری و لشگری بود و از سوی دیگر در میان هوادارانش نوعی ناهماهنگی و عدم اتفاق نظر وجود داشت. ولی سیمون بولیوار _ آزادی بخش آمریکای جنوبی_ از پای ننشست و سرانجام در سومین تلاش خود برای کسب استقلال و ایجاد حکومت جمهوری موفق شد تا استقلال را برای کشور ونزوئلا به ارمغان آورد. وی در سال 1821 در نبرد کارابوبو[12] بر نیروهای سلطنت طلب فایق آمد و اینگونه نیروهای استقلال طلب شهر کاراکاس را فتح کردند و به استعمار اسپانیا خاتمه دادند.

 

ونزوئلا در قرن بیست و یک

در 4 آوریل 1992 هوگو چاوز بر ضد دولت کارلوس آندرس پرز[13] کودتایی را ترتیب داد که با شکست مواجه شد و او دستگیر و سپس زندانی شد، اما همین امر او را به عنوان چهره ای انقلابی معرفی کرد و محبوبیت خاصی به وی بخشید که موجب شد تا در انتخابات ریاست جمهوری سال 1998 با اکثریت آرا به عنوان ریاست جمهوری ونزوئلا برگزیده شود. او در مبارزات انتخاباتی اش از پشتیبانی "جنبش انقلاب پنجم"[14] که خود او بنیانگذارش می باشد بهره مند شد؛ البته حمایت "قطب وطن پرست" نیز نقش به سزایی را در این بین بر عهده داشت، این ائتلاف متشکل از احزاب چپ از قبیل "وطن برای همه"، "جنبش سوسیالیسم" و "حزب کمونیست ونزوئلا" بود.

در سال 1999 یعنی تنها یک سال پس از به قدرت رسیدن چاوز، بلای طبیعی بارگاس[15] روی داد که شامل سیل، جابجایی زمین و جریان های مهیب گل و لای در سواحل دریای کاراییب بود که طبق آمارهای گوناگون به دست آمده؛ تعداد کشته های این بلای طبیعی بین 10000 تا 50000 نفر تخمین زده شده است. در همین سال قانون اساسی جدیدی به تصویب رسید که طبق آن نام کشور از جمهوری ونزوئلا به جمهوری بولیواری ونزوئلا تغییر کرد.

در سال 2002 قوانینی به تصویب رسید که زمینه ساز اصلاحات کهوگو چاوزشاورزی بود. هدف این طرح کمک به کشاورزان، ماهیگیران سنتی و احیای هزاران هکتار زمین بایری بود که در دست زمینداران اصلی کشور بود. این اقدام موجب اعتراضات گسترده ای بر ضد چاوز شد و سرانجام در 11 آوریل 2002 تظاهرات صدها هزار نفری مخالفان تبدیل به کودتایی شد که چاوز را سرنگون کرد. پدرو کارمونا     [16]، رییس اتاق بازرگانان، در راس کودتاچیان به قدرت رسید و در اولین گام، اقدام به لغو تمامی قوانینی کرد که در زمینه اصلاحات کشاورزی به تصویب رسیده بود؛ وی به کمک جمعی از چهره های سیاسی کشور دیوان عالی عدالت کشوری و مجلس ملی را منحل و در کل قانون اساسی را ملغی اعلام کرد تا با قدرت مطلق حکومت کند. این اقدامات که شدیدا دارای گرایش های دیکتاتوری بودند ضربه شدیدی به وجهه دولت وی زد به نحوی که نیروهای نظامی حاضر به پشتیبانی از او نشدند و نیروهای مردمی و طرفداران چاوز با تظاهراتی گسترده بر ضد کارمونا موفق شدند تا در 14 آوریل یعنی تنها پس از سه روز هوگو چاوز را به مقام ریاست جمهوری کشور باز گردانند.

در همین سال نیروهای مخالف چاوز اعتصابی عمومی را ترتیب دادند. این اعتصاب سومین اقدام ایشان پس از به قدرت رسیدن چاوز بود؛ طرفداران چاوز از این اقدام مخالفان به عنوان "خرابکاری نفتی"[17] یا "کودتای نفتی" یاد می کنند،زیرا زیان ناشی از این اعتصاب بین پانزده تا بیست میلیارد دلار تخمین زده شده است. هرچند نیروهای مخالف دولت آن را "اعتصاب ملی شهروندی" می نامند. اعتصاب کنندگان در ابتدا خواستار برگزاری یک همه پرسی عمومی درباره تایید یا عدم تایید ریاست جمهوری هوگو چاوز بودند و در ادامه خواستار کناره گیری وی شدند. سرانجام در سال 2004 این همه پرسی برگزار شد و هوگو چاوز بار دیگر برنده شد تا بدین صورت جایگاه خویش را بیشتر از پیش تثبیت کند.

در 3 دسامبر 2006 انتخابات ریاست جمهوری در کشور برگزار شد و طی آن هوگو چاوز بار دیگر برای دوره 2013-2007 با 62.84% آرا به ریاست جمهوری ونزوئلا برگزیده شد.

اما جنجالی ترین و مهمترین واقعه اخیر کشور ونزوئلا همه پرسی قانون اساسی بود تا مردم ونزوئلا درباره تغییرات قانون اساسی کشور که از سوی هوگو چاوز پیشنهاد شده بود، بین آری یا نه یکی را انتخاب کنند، یکی از محورهای اصلی این تغییرات امکان انتخاب مجدد ریاست جمهوری در دوره بعدی بود زیرا قانون اساسی فعلی اجازه نامزد شدن هوگو چاوز برای سومین بار را نمی دهد و اینگونه وی ناگزیر خواهد بود تا در فوریه سال 2013 قدرت را به رییس جمهور آتی بسپارد.

سرانجام در 2 دسامبر 2007 این همه پرسی برگزار شد. چند ساعت پس از برگزاری همه پرسی، شورای ملی انتخابات ونزوئلا اعلام کرد که مطابق با نتایج حاصل از شمارش آرا، رای دهندگان ونزوئلایی به پیشنهاد تغییر قانون اساسی رای "نه" داده اند.

 

تصاویری از ونزوئلا



[1] Guayana Esequibaمنطقه ای به وسعت159500کیلومتر مربع در شرق ونزوئلا.

[2] Amerco Vespucio   

[3] Alonso de Ojeda

[4] Golfo de Maracaíbo

[5] Venezziola

[6] Benezuela

[7] caribes

[8] Orinoco

[9] Tierra de Gracia

[10] Nueva Cádiz

[11] Simón Bolívar

[12] Carabobo

[13] Carlos Andrés Pérez

[14] Movimiento V República

[15] Desastre natural Vargas

[16] Pedro Carmona

[17] Sabotaje  petrolero


برچسب‌ها: ونزوئلا
+ نوشته شده در  دوشنبه 12 فروردین1387ساعت 7:4  توسط علی اکبر فلاحی  |